Gurriers

Het einde van het eerste kwart van de 21e eeuw ligt achter ons en onze planeet balanceert wankel van de ene crisis naar de andere. In plaats van passief toe te kijken, draait het energieke Ierse gitaarvijftal Gurriers op volle toeren en confronteert het de kwalen van de moderne wereld met hun debuutalbum Come and See, een werkelijk opwindende verzameling messcherpe progressieve punknummers.

Opgenomen in Leeds, in The Nave, met Alex Greaves, schiet Come and See explosief uit de startblokken met “Nausea”, dat het concept van Jean-Paul Sartres klassieke roman met dezelfde naam een furieuze muzikale make-over geeft. De gitaren krijsen als sirenes en vormen een opvallend aanstekelijke noodoproep voor een album vol rumoerige reflectie.

Thema’s en inspiratie

Come and See verkent uiteenlopende thema’s, zoals het einde van de wereld, de gedesillusioneerde jeugd van Dublin, geëmigreerde vrienden, de opkomst van extreemrechts, gewenning aan geweld, een paus die worstelt met geloof en liefde, en meer. “Nausea” onderzoekt hoe existentiële sleur in de 21e eeuw zich inmiddels vooral in het digitale domein afspeelt, en hoe de samenleving blind deze werkelijkheid is binnengeslaapwandeld zonder de volledige omvang van de vernietigende impact ervan te beseffen. Onderbetaalde en overwerkte contentmoderators worden gedwongen onuitsprekelijke gruwelen te bekijken, terwijl sociale mediaplatformen hun gebruikers druppelsgewijs dopamine toedienen en zo een toch al overprikkelde, vervormde en bijna cartooneske wereld verder afleiden van de harde confrontatie met te veel realiteit.

“Des Goblin” kanaliseert de hypnotiserende energie van dansmuziek en laat zien hoe modern narcisme wordt gevoed door een verslaving aan online persona’s. “Close Call” schroeft de felle gitaarintensiteit op tot het uiterste en is een woeste hybride van gitaarpop en industriële techno-invloeden. “Dipping Out” voelt als een post-postpunkversie van een Adam Curtis-documentaire, waarbij de band zijn klassieker HyperNormalisation als belangrijke inspiratiebron noemt. Eén zin vat de desillusie van de hedendaagse jeugd perfect samen: “Failed by a system that never really lets you exist.” Als Gurriers geen band waren begonnen, zouden ze waarschijnlijk deel uitmaken van een generatie die Ierland massaal verlaat, verdreven door de torenhoge kosten van levensonderhoud en de onbereikbaarheid van een eigen woning, gedwongen om “in schuld te leven en in vrijheid te sterven”.

De opbouw van het album

“No More Photos” opent met de memorabele regel: “Gentlemen, no fighting in the bathroom please. You've been caught doing too many Es” en verwijst vervolgens naar Caravaggio. Na een korte instrumentale adempauze, simpelweg getiteld “Interlude”, sluit het album af met een adembenemende reeks nummers en een meeslepende titeltrack die verleidelijk hint naar een nog grootser, filmischer geluid in een volgend hoofdstuk.

“Approachable” is een tongue-in-cheek anthem over de opkomst van extreemrechts (“Damn, I was born in the wrong era”) en begint met een monsterlijke killer-riff. “Top Of The Bill” combineert een verfijnde gitaarmelodie met explosies van noise en een verpletterend refrein. Het is een publieksfavoriet tijdens liveshows en een perfect voorbeeld van hoe sterk Gurriers zijn in het maken van intense, onnavolgbare popmuziek.

Ontvangst en live-reputatie

Bij verschijning werd het album lovend ontvangen door de pers en leverde het meerdere playlistnoteringen op bij BBC Radio 6 Music op, evenals een vurige live-uitvoering van “Approachable” bij Later with Jools Holland. Meer recent liet hun eerste nieuwe muziek sinds het album, in de vorm van de single “Erasure”, zien dat hun succesreeks op 6 Music werd voortgezet, terwijl ze hun geluid verder de danswereld in duwden met een uitbarsting van technoïde, stalen noise-rock.

Via uitverkochte tours door het Verenigd Koninkrijk, Ierland en de rest van Europa, supportshows voor Turnstile, Kneecap en Inhaler, en indrukwekkende festivaloptredens op onder meer Glastonbury, Rock Werchter, Down The Rabbit Hole en All Together Now vorig jaar, blijft de mond-tot-mondreclame rond de cathartische kracht van de explosieve liveshows van de band in razend tempo groeien. Op het podium laten ze alles achter.

Over de band

De bandleden komen uit verschillende delen van Ierland, ontmoetten elkaar in Dublin en ontleenden hun naam aan een verouderde en enigszins charmante Ierse term voor een lomperik, straatjongen of schoffie. Gurriers bestaat uit Dan Hoff op leadzang, Ben O'Neill op gitaar en backing vocals, Mark MacCormack op gitaar, Pierce Callaghan op drums en Charlie McCarthy op bas.

Pers over Come and See

“Het is onmogelijk om te overdrijven hoe indrukwekkend dit album is. Het is niet indrukwekkend voor een debuut; het is niet indrukwekkend voor een punkalbum; het is gewoon indrukwekkend. Het is ondubbelzinnig, compromisloos en eerlijk gezegd ongelooflijk.” – 5/5, Dork Magazine

“Een opwindend debuut” – 8/10, Clash

“Het geluid is hier standvastig, groots en gul, en zou deze band zomaar naar nieuwe hoogten kunnen brengen” – Louder Than War

“Woede en catharsis drijven Come and See, een punkplaat die bruist van energie en onvrede, maar vastberaden is om door te breken” – Rolling Stone UK

Terug naar het artiestenoverzicht