Brògeal

De uitbundige Keltische folk van The Pogues, de verhalende charme van The View, de rijke popharmonieën van Teenage Fanclub, de sprankelende gitaren van The Smiths, het verlangen van een klassieke Oasis B-kant en een Schotse tongval zo eigenzinnig als die van The Proclaimers: Brògeal brengt het allemaal samen en maakt er iets volledig eigens van. Hun muziek is een bruisende culturele smeltkroes waarin accordeon, banjo, bouzouki, mandoline en penny whistle samenkomen. Oude folktradities ontmoeten er een indie-gevoeligheid van een nieuwe generatie, die lachend, zingend en dansend de duisternis van de 21e eeuw trotseert.

Van Falkirk naar het podium

De vijfkoppige folk-punk-indie-popband komt uit het Schotse Falkirk en staat bekend als een van de meest energieke livebands van Groot-Brittannië. Hun collectieve meezinganthems zorgen voor uitzinnige moshpits in het Verenigd Koninkrijk, Ierland en daarbuiten.

“Het mooie aan onze muziek is dat ze alle leeftijden aanspreekt,” zegt zanger, songwriter en gitarist Daniel Harkins. “Je hebt veertienjarige jongens met hun moeders, oude punks, jonge volwassenen en oudere fans. Iedereen gaat uit zijn dak. Er zit iets in voor iedereen: folk-invloeden zoals The Pogues, maar met een indie-randje en popgevoel.”

DIY-begin

Brògeal (uitgesproken als “Bro-gale”) ontstond via een klassiek DIY-pad. Daniel Harkins en medesongwriter Aidan Callaghan ontmoetten elkaar op de bus naar Celtic-voetbalwedstrijden. Ze begonnen samen een schoolpunkband genaamd Shiva, die volgens henzelf “niet erg goed was”, maar de passie bleef. Als grote liefhebbers van traditionele folk en bands zoals The Dubliners en The Pogues ontstond al snel het idee voor een folkband.

Sam MacMillan sloot zich aan nadat hij zichzelf accordeon had leren spelen op het instrument van zijn grootvader. Tijdens de coronaperiode leerden de bandleden nieuwe instrumenten bespelen in Daniels achtertuin, twee meter uit elkaar onder een lekkend partytentje. Later voegden studio-engineer Euan Mundie (bas) en drummer Luke Mortimer zich bij de groep en kreeg het herkenbare Brògeal-geluid vorm.

“We hebben nooit een muzikaal plan gehad,” zegt Daniel. “Wat iemand ook meebrengt, welk genre ook, uiteindelijk klinkt het toch altijd als een Brògeal-nummer.”

Doorbraak

De band bracht in 2023 hun eerste EP Dirt and Daydreams uit op hun eigen label CraicDen. In 2024 volgde een tweede EP via Is Right Records. Daarna tekenden ze bij het onafhankelijke label Play It Again Sam (PIAS), bekend van artiesten zoals Nick Cave, The Hives en Interpol.

In de daaropvolgende anderhalf jaar toerden ze intensief door het Verenigd Koninkrijk en Ierland, waar ze een groeiende fanbase opbouwden. Ze speelden als support voor onder meer Paolo Nutini, The Mary Wallopers en The Lathums. Ook kregen ze aandacht van BBC 6 Music-presentator Huw Stephens en acteur Martin Compston, en verschenen ze in media zoals Rolling Stone, The Independent, Clash en Dork.

Debuutalbum: Tuesday Paper Club

Hun debuutalbum Tuesday Paper Club verscheen in oktober en laat de brede muzikale horizon van de band horen. De teksten gaan over liefde, hartzeer, drank, lokale excentriekelingen, nostalgie en verlies. De albumtitel verwijst naar Daniels voormalige baan in een eeuwenoude pub in Falkirk, waar drie oudere stamgasten dagelijks met hun kranten en pints zaten.

Het album werd opgenomen in Black Bay Studio op het eiland Lewis in de afgelegen Outer Hebrides van Schotland. De band verbleef daar samen met producer Richie Kennedy, bekend van zijn werk met onder meer The Libertines en Interpol.

“We namen het geluid van het eiland mee in de opnames,” zegt Aidan. “De golven, de wind, de sfeer. Het hele album is daarin ondergedompeld.”

Muzikale hoogtepunten

Het album opent met het titelnummer Tuesday Paper Club, een uitbundig folkfeest waarin bouzouki, accordeon en banjo samensmelten tot een feestelijke kroegklassieker. Daarna volgen nummers zoals Vicar Street, een ode aan hun muzikale pubavonden in Falkirk, en Friday On My Mind, een onweerstaanbaar vrolijke liefdestrack.

Andere hoogtepunten zijn Scarlett Red, een melancholisch liefdeslied met een sfeer die doet denken aan vroege Oasis, en Apples and Leaves, geschreven en gezongen door Aidan Callaghan, dat de emotionele intensiteit van The Smiths oproept.

Het meest ontroerende moment op het album is Go Home To Your Bed, een ingetogen nummer over verlies en herinnering. Het bevat gastzang van de Schotse zangeres Josie Duncan, die een deel van het nummer in het Gaelic zingt.

Het album sluit af met Lonesome Boatman, een explosieve folk-punk finale die tijdens concerten steevast eindigt in complete moshpit-chaos.

Een nieuwe folkrevival

Brògeal staat midden in een nieuwe golf van Keltische folk en brengt een positieve, trotse energie die fans in het Verenigd Koninkrijk en Ierland massaal omarmen. Volgens de band is hun muziek geen politiek statement, maar een viering van afkomst en cultuur.

“We willen onze muziek gewoon naar een groot publiek brengen,” zegt Aidan. “Niet om beroemd te worden, maar om het te delen en overal te spelen.”

Een band voor iedereen

Voor Brògeal draait het om het leven vieren, muziek maken en nieuwe mensen ontmoeten. Of dat nu in een klein café in Falkirk is of op een groot festivalpodium.

“Het droomscenario is de wereld zien,” zegt Daniel. “Als we ooit groot worden in Japan, dan hebben we het echt gemaakt.”

Eén ding is zeker: Brògeal is een echte band, voor iedereen.

Terug naar het artiestenoverzicht